Iedereen ingeschakeld

Op welke manier kenmerkt jouw leven zich om uit dankbaarheid aan je Verlosser te leven? Laatst werd ik getroffen door een stukje wat geschreven was door een emeritus predikant. Hij stipte aan dat we zo naar binnen gekeerd (kunnen?) zijn als Christenen. Zo voorbij kunnen leven aan de nood van een wereld zonder Christus, geen bewogenheid (meer?) kennen met onze medemens, een schepping naar Gods beeld die niet tot zijn doel komt. Ik was beschaamd na het lezen ervan.

Hoe zullen zij dan Hem aanroepen in Wie zij niet geloven? En hoe zullen zij in Hem geloven van Wie zij niet gehoord hebben? En hoe zullen zij horen zonder iemand die predikt? En hoe zullen zij prediken, als zij niet gezonden worden? Zoals geschreven staat: Hoe lieflijk zijn de voeten van hen die vrede verkondigen, van hen die het goede verkondigen!  Romeinen 10:14-15 HSV

U, jij en ik zijn  schakeltjes,  al zijn we klein of groot, jong of oud. U en ik hebben liefelijke voeten wanneer we vrede in Christus verkondigen.

Bid voor ons dat wij hier in Thailand zo’n schakeltje mogen zijn? Wij bidden voor u dat u op uw plek, waar ook ter wereld zo’n schakeltje mag zijn!

Songkran

Songkran, oftewel Thais nieuw jaar, wordt elk jaar uitgebreid gevierd van 13 – 15 april. De eerste keer dat wij dit mee maakten, dus voor ons een reden om ons er iets meer in te verdiepen. Er valt veel over te zeggen en te leren, maar dit is in grote lijnen wat wij ervan begrijpen met als kanttekening dat het niet in elke familie en streek er hetzelfde aan toe gaat.

Boeddha’s worden begoten met water

De Thai gaat vaak al vroeg op pad naar de tempel of naar monniken om rituelen uit te voeren op de eerste dag van Songkran. Er wordt water over de handen van monniken gegoten en over boeddha beelden. Monniken spreken daarna een zegen uit over hem of haar. De diepere betekenis hiervan is het verdienen van een beter karma en het weg wassen van de slechte daden van het afgelopen jaar en een wens uitspreken voor het nieuwe jaar zoals gezondheid, voorspoed, rijkdom of wat je maar wilt. We zijn niet naar de tempel gegaan, dus we hebben dit niet met eigen ogen gezien. Toch was het bij ons aan het begin van de straat dit zichtbaar doordat er een tafel was neergezet met boeddha’s erop om hetzelfde ritueel uit te voeren. Een groot deel van de jongere generatie lijkt dit alles minder serieus te nemen en gaat vooral voor de watergevechten op straat met een hoop lol en plezier.

Familie is erg belangrijk in Thailand en ook het tonen van respect aan ouderen. Tijdens het nieuwjaar komt de familie bij elkaar en wordt bij de ouderen water over de handen gegoten als teken van respect, maar soms ook om woordeloos vergeving te vragen voor alles wat niet goed ging het afgelopen jaar tussen elkaar. Daarop wordt dan door de ouder(e) een zegen uitgesproken. Dit gebeurd niet alleen bij de boeddhisten, maar ook onder christenen. Dit vinden we echt een heel mooi voorbeeld hoe de cultuur behouden blijft, en je toch christen kunt zijn. Wat is er mooier om zo respect te tonen naar ouderen en ouders.

Songkran bij de kerk
Onze kinderen die water over onze handen gieten

 

 

 

 

 

 

 

Op vrijdag, de dag voor Songkran, hadden we een culturele sessie bij de taalschool over Songkran en daarna mochten wij als ouders het zelf gaan ervaren. Ze hadden stoelen klaargezet in een rij waar wij op moesten gaan zitten, waarna onze eigen kinderen voor ons gingen zitten en water over onze handen goten en wij voor ze konden bidden. Een bijzonder en intiem moment, tussen alle drukte op dat ogenblik.
Op zondag, na de kerkdienst, werd datzelfde gedaan bij de ouderen uit de gemeente. Maar Thailand zou Thailand niet zijn als dat niet samen ging met speels plezier. Daar houden de Thai wel van.

Zaterdag hebben we met alle studenten Songkran gevierd door samen gezellig te eten en op straat tussen de Thai iedereen nat gooien met water die voorbij kwam lopend, op de scooter of achterin een van de vele pick-up auto’s.

Water als teken van zegen en reiniging. Al water gooiend gingen mijn gedachten naar de betekenis ervan. Het werd meer dan water gooien.. Bij elke keer dat ik water gooide dacht ik aan de betekenis en werd het mensen biddend zegenen, in de naam van de Heere Jezus. Stil, terwijl niemand het wist, maar Hij wel..

Loïs en Boaz hebben lol op straat tussen de Thai
Straatbeeld tijdens Songkran

 

 

 

 

 

 

 

Kunst?

Heerlijke geuren, geurtjes die wat minder heerlijk zijn en ronduit bedenkelijke geurtjes en kleurtjes… Wat eten betreft is Thailand een ware ontdekkingsreis. In de eerste plaats voor de kinderen. En soms is dat heel leuk want in een warm land krijg je vaker een ijsje of een fruit-yoghurt shake. Maar soms staat er dan ook wat op tafel waar de neus voor opgetrokken wordt. Veel dingen proeven we voor het eerst en de ene keer vinden we iets erg lekker, de andere keer weer niet. En wat wordt de keuze voor middag of avond eten als alles met rijst wordt gegeten? (ja, ook bij het ontbijt…)

Presentatie maakt de smaak…

Vooropgesteld moet gezegd worden dat de Thai over het algemeen zeer schoon zijn en eten op de juiste manier behandelen en klaar maken. Daarnaast werkt ook de cultuur mee. Want wanneer je als verkoper inkoopt voor maximaal 1 dag heb je altijd vers en kan je stoppen met werken wanneer je bent uitverkocht… Handig toch?

Het presenteren van het eten gebeurd in onze ogen in een soort kunstvorm. Rijst wordt in een rond kommetje gedaan om vervolgens als een mooi bolletje op het bord te belanden. Vlees en groenten of komkommer worden er netjes en zorgvuldig om heen gelegd. Het moet mooi!

Wat hebben we hier zoal ontdekt dat onze zucht naar frikandellen en hagelslag in bedwang houdt?

‘Som Tam’ oftewel papajasalade in de maak..
  • Gefrituurde kippenpootjes
  • Papaja salade
  • Gebakken banaan
  • Receptjes van mama…
  • Vers gesneden fruit: mango, ananas, papaja, banaan, diverse soorten meloen etc.

 

De zondag…

Kunnen jullie daar naar de kerk?

En hoe gaat dat dan? Is het anders als bij ‘ons’?

Zomaar een paar vragen die ons regelmatig gesteld worden door familie of bekenden. Vandaag schrijven we over ons wekelijkse bezoekje aan de oudste kerk van Lopburi: ‘Bóot Lopburi’.

De dienst begint om ongeveer 10.30, soms wat eerder, soms wat later. Geregeld komen er nog kerkgangers binnen op het moment dat wij Nederlanders zouden zeggen dat we halverwege zijn. Toch is dat geen enkel probleem lijkt het.
Er wordt begonnen met het zingen van een aantal liederen in het Thais. In onze kerk staat geen orgel, maar een aantal instrumenten en wie een instrument kan bespelen wordt gevraagd dit te doen. Tussendoor word een aanwezig gemeentelid gevraagd om de dienst te openen met gebed. Ook word er gelegenheid gegeven aan de gemeente  van in totaal zo’n 20-30 mensen om iets te delen van wat er de afgelopen week is gebeurd en wat God heeft gedaan in hun leven. Dit zijn soms bijzondere momenten waarin de Heere wordt groot gemaakt omdat Hij in het leven van mensen in de kleine dingen laat zien naar hen om te zien.

 

Hierna gaan de kinderen naar de zondagsschool en begint de preek. Deze duurt in de regel ongeveer een klein uur. Vanzelfsprekend verstonden we de eerste weken helemaal niets, maar inmiddels zijn we zo ver dat we veel losse woorden verstaan. Helaas begrijpen we van de context nog niet veel. Dit vergt veel luisteroefeningen en geduld, zeker wanneer degene die preekt snel praat.

Na de preek wordt de collecte gehouden, word er afgesloten met gebed en zingen we de Doxology (Praise God from whom all blessings flow) op de wijs van psalm 134: heerlijk zo’n herkenbare melodie wekelijks terug te horen.

Het gaat dus anders dan in Nederland, maar we voelen ons bevoorrecht de eenheid in verscheidenheid in Gods koninkrijk van dichtbij te mogen meemaken omdat we zien en ervaren dat de Heere doorgaat met Zijn werk.

Normaal gesproken zouden we in Nederland nog even napraten en dan naar huis gaan. Hier gaat dat niet…  Een aantal gemeenteleden heeft tijdens de dienst namelijk gekookt en zodoende staat er een heerlijke maaltijd klaar waar ieder gemeentelid aan deelneemt. Er word gepraat, de collecte word geteld en de opbrengst op het bord geschreven (waar ook de uitgaven netjes op vermeld worden), de kinderen spelen en wij proberen met deze en gene een praatje aan te knopen om meer ervaren te raken in spreken en luisteren.

Na de kerkdienst gezamenlijk eten

 

 

King Narai festival

De afgelopen 10 dagen was het feest in Lopburi… het jaarlijkse King Narai festival stond op de kalender. We hebben nagedacht waar dit in Nederland op zou lijken en de Heideweek in Ede met alle festiviteiten, optochten en feestdagen in de omliggende dorpen kwam er best dichtbij.  Toch is het ook hier een feest met vele gezichten. Er is elk jaar naast feest, ook veel aandacht voor rituelen en ceremonies om deze koning te eren.

Links boven wordt geknield bij het beeld van koning Narai, onderaan een groepsfoto van de taalschool

Mensen verkleden zich tijdens dit festival prachtig in kleding die overeenkomt met de tijd waarin Koning Narai (1632-1688) leefde en bereiden zich hier weken op voor. Het oude paleis van de koning in Lopburi wordt prachtig versierd en op de dag dat het festival begint wordt er een grote optocht gehouden. Als altijd, heerlijk eten ontbreekt op dit festival ook niet…

In de buurt van dit oude paleis staat een oude ambassadeurswoning die in de tijd van Koning Narai is gebouwd voor o.a. een Portugese ambassadeur, Constantin. Deze man bracht zijn geloof mee naar Thailand en de koning was hem goed gezind. Zodoende is bij de woning ook een kapel verrezen.

Een kerkdienst tijdens het festival

Dit jaar was het festival extra bijzonder omdat het departement van cultuur de kerken van Lopburi had gevraagd in deze ruim 300 jaar oude kapel te vertellen wat Christendom inhoudt. Een bijzondere kans om te evangeliseren, en dat 10 dagen achter elkaar! De kerken zijn samengekomen, hebben bedacht om elke avond 2 korte kerkdiensten te houden in de oude kapel en een planning gemaakt. En zo geschiedde…

Als jij hen niet verstaat, en zij jou niet verstaan…

Hoe zeg je tegen de tandarts dat je een pijnlijke kies hebt?
Hoe geef je aan dat je niet 2 kilo kip maar liever 1 kilo besteld?
Hoe vraag je waar het toilet is?

Allemaal simpele vragen waar we in ons thuisland niet over na hoeven te denken. Nu we een poosje in Thailand zijn en de taalstudie langzaam vooruit gaat lopen we daardoor toch regelmatig tegen de grens van wat we kunnen aan. Het is heerlijk om te ervaren dat we op de markt wat kunnen bestellen en een praatje kunnen maken met de verkopers totdat… een van de kinderen hard roept dat hij toch echt nu naar de WC moet… en dát in de taalstudie nog niet is voorbij gekomen..

Ook wanneer je een vraag weet te stellen (overwinning op jezelf, yeah!) en de persoon antwoord in een rappe zin een antwoord terug waarvan je totaal niets verstaat … weet je direct weer waar je staat.

En dan de momenten waarop je wèl een gesprekje voert zoals afgelopen week op de markt.

Ik: 3 kipppenpootjes graag.
Verkoopster: Ok, wilt u er geen 4 of 5? (ondertussen word ik met een vriendelijke glimlach grondig bekeken).
Ik: nee hoor, 3 graag, bedankt!
Verkoopster: Bent u een leraar? (zo zie ik er waarschijnlijk uit…)
Ik: Ik ga werken als leraar voor een Christelijke kerk maar leer op dit moment Thais spreken en lezen.
Verkoopster: brengt de traditionele Thaise groet (wai) met een diepere buiging dan normaal en geeft me mijn bestelling, ik weet me eigenlijk niet goed een houding te geven en vraag me af wat de gewenste of normale reactie zou zijn.

De markt in Lopburi waar elke dag verse produkten worden verkocht.

Na te hebben betaald loop ik verwonderd en lichtelijk in de war verder. Dankbaar voor de taal en cultuurstudie.
De Thaise cultuur is op dit vlak zo anders dan de cultuur van `gelijk zijn` in mijn thuisland.

Word jij onze juf of meester?

 

BASISSCHOOL LEERKRACHT GEZOCHT

Loïs (9) Boaz (7) en Jesse (3) zijn in oktober 2018, samen met hun ouders -en niet te vergeten een lieve juf-  op reis gegaan naar Thailand.

Voor het schooljaar 2019-2020 zijn zij echter opzoek naar een ‘nieuwe’ juf of meester.

Ben jij degene die op deze manier een schakeltje mag zijn in Gods Koninkrijk? Of weet u iemand die dit werk graag zou willen doen? Geef het door!

Met jouw hulp kunnen hun ouders zich volledig richten op het zendingswerk in Thailand. Lees meer op: www.goednieuwsthailand.nl en op de blog van Juf Ellen.

Neem voor meer informatie gerust contact op met:
Mieke Veenendaal (lid TFT familie Mol)
06-28578075
miekehoekman@hotmail.com

 

Kerst… leg dat maar uit!

De afgelopen weken hebben we meegewerkt aan diverse kerstoutreaches: op scholen, als onderdeel van het Engelse lesprogramma, in de gevangenis en gewoon op straat door mee te gaan met een groep mensen uit de kerk die langs huizen gingen om kerstliederen te zingen.

Op de scholen beeldden we het kerstverhaal uit, onderwijl in Engels en in Thai uitleggend wat de precieze betekenis van het kerstfeest was. Beide scholen die we bezochten stonden open voor het ontvangen van onze uitleg van kerst. Vriendelijk en zonder reserves. 

Een bijzonder moment tijdens deze outreaches was het uitdelen van een uitleg van het evangelie in stripvorm. Het was heel mooi om te zien dat kinderen die nog nooit met het evangelie in aanraking waren gekomen geïnteresseerd begonnen te lezen. We bidden dat de zaadjes van het evangelie die op deze manier uitgestrooid worden mogen ontkiemen, bidt u mee?!

 

Markt

Het is maandag, onze vrije dag. Laten we naar de markt gaan in het oude gedeelte van de stad. Het belooft weer een warme dag te worden met 36 graden dus we gaan bij tijds op pad. We nemen de ‘Songthaew’, het openbaar vervoer en tuffen door de stad tot we in de juiste buurt zijn aangekomen.

We lopen de markt op en we trekken aardig wat bekijks. ‘Farang, farang’ wordt er geroepen en nieuwsgierige gezichten kijken onze kant op. Onze Jesse is een kleine attractie voor de Thai. We glimlachen en knikken terwijl we doorlopen. Al onze zintuigen worden geprikkeld. Heerlijke geuren, maar ook bijzondere geuren die we niet hebben in Nederland, zelfs niet bij de viskraam. Soms worden onze blikken getrokken naar opengesneden kikkers met uitpuilende ingewanden, grote vissenkoppen, kippentenen en groenten waar je de naam niet van weet.

Konden we ons al maar verstaanbaar maken, gewoon even een praatje aanknopen. Maar dat is voor nu nog een stap te ver. Zelfs een paar mandarijnen betalen gaat met horten en stoten en krakende hersenen die woorden proberen op te vangen die we al hebben geleerd.

We hebben weer genoeg indrukken opgedaan, op naar de ‘songthaew’… en verder met de taal- en cultuurstudie!