Goed Nieuws Thailand

Zucht… Vanmiddag gaan we weer de wijk in. Kijken hoe de vlag erbij staat. Ik voel me een beetje mistroostig. Hoe gaat dit zich ontwikkelen? Oma Pok gaf een paar weken geleden aan dat ze wel christen wilde worden, maar gisteren toen ik even aan wipte was ze te druk en ze lijkt wat afstand te houden. En zus Nung had gevraagd of ze mee mocht naar de kerk, maar de tweede zondag kwam ze vertellen dat ze niet kon, want ze had andere dingen te doen. Ik heb er een zwaar gevoel bij. Zie je wel, dit wordt helemaal niks. Onbegonnen werk. De grond is te hard. Als ik het hier over heb met zus Thi dan heeft ze hetzelfde gevoel.
‘Weet je, zus Thi, laten we gaan bidden en onze zorgen en twijfels bij God neer leggen. Het is tenslotte Zijn kerk, en het is uiteindelijk ook Zijn werk.’

Een paar uur later gaan we de wijk in. Oma Pok is niet thuis. Dan maar eerst naar zus Nung. Ze ontvangt ons hartelijk. Het is fijn en goed om haar even te spreken. Ze lijkt toch nog steeds mee naar de kerk te willen. Een stukje lichter gaan we onderweg naar oma Pok. Die zit bij een paar huizen verderop de kletsen.
‘Zus Thi, als we de gelegenheid hebben dan vertel jij het verhaal van de verloren zoon, oké?’
We worden hartelijk ontvangen en voegen ons bij de groep van drie vrouwen. We kletsen wat af, de dames willen van alles weten.

‘Wat heb je eigenlijk meegenomen in je tas? Wat zit daarin?’
‘Dank U, Heer’, bid ik in stilte. ‘We hebben een boek met platen meegebracht die we gebruiken om een verhaal mee te vertellen. Willen jullie een verhaal horen?’ Ja hoor, dat willen de dames wel. Maar… de buitenlander moet het vertellen. Ik aarzel vanwege het feit dat ik de verhalen in het Thais nog niet goed genoeg ken. De dames staan ​​erop en uiteindelijk geef ik het op. Met de hulp van zuster Thi vertellen we het verhaal van de verloren zoon en van de vader die op de uitkijk staat.
‘Heer, wat bent u goed. Als wij het niet meer weten, weet U het wel. U heeft alles in Uw hand.’ We gaan weer op huis aan, lichtvoetig, met een dankbaar hart. ‘Heer, laat dit zaad in goede aarde vallen zodat het vrucht zal dragen.’

Op vrijdagavond 20 november was het zover! Ons Thuis Front Team had een  ‘online bingo’ op touw gezet en dat bracht een hoop  gezelligheid de huiskamers binnen in deze tijden van corona. Via Zoom werd dit spel gespeeld door maar liefst 164 deelnemers, oud en jong, ver en dichtbij, alleen of met een huis vol, maar léuk was het om elkaar zo te ontmoeten!

Ab deed ook mee vanuit Thailand, al dan niet op een iets ander tijdstip, maar ook om 1 uur ’s nachts was het gezellig hier in huis! Mooi en dankbaar voor zoveel betrokkenheid en voor het zien van allemaal bekende, maar soms ook onbekende gezichten. We hebben in de pauze ook wat kunnen delen over het zendingswerk hier in Udon Thani.

We willen u en jou hartelijk bedanken voor jullie betrokkenheid!

Speciale dank aan Bert Toonstra voor het regelen van de techniek en voor de sponsor van de bingoprijzen. Het heeft het prachtige bedrag opgeleverd van 850 euro.

Vakantie tijd is voor velen een tijd van reflectie en vooruitkijken. Zo halverwege het jaar kijken we allemaal wel eens een beetje terug en kunnen we wat rust goed gebruiken om de blik op het komende halfjaar richten. We kunnen ons voorstellen dat bij velen van u gemengde gevoelens heersen als we terugkijken op de situatie in de wereld.

Voor ons geldt dat niet minder wanneer we terugkijken op de eerste helft van 2020. Corona pandemie, verhuizen, kinderen thuis aan de studie, een buurman die plotseling overlijd, de diepe geestelijke nood die we om ons heen ervaren,  strijden met onszelf wanneer we niet goed uit onze woorden komen of nét niet op dat ene woord kunnen komen wat betekenis geeft aan de zin die we willen uitspreken. Habakuk 3:17 verwoord het in een paar woorden kort en krachtig:

‘Al zal de vijgenboom niet in bloei staan en er geen vrucht aan de wijnstok zijn,
al zal de opbrengst van de olijfboom tegenvallen en zullen de velden geen voedsel voortbrengen,
al zal het kleinvee uit de kooi verdwenen zijn en er geen rund in de stallen over zijn –

Kortom: kleine dingen en grote dingen kunnen ons bezig houden in zowel positieve als negatieve zin beïnvloeden hoe we terugkijken en vooruitkijken…

Habakuk schrijft verder:

– ik zal dan toch in de HEERE van vreugde opspringen, mij verheugen in de God van mijn heil.
De HEERE Heere is mijn kracht, Hij maakt mijn voeten als die van de hinden, en Hij doet mij treden op mijn hoogten.’

Hoop voor UdonThani

Wanneer we vooruitkijken dan bidden we zeker ook voor het district waar we wonen. Er is in ons district geen kerk meer. Een paar jaar geleden nog wel maar inmiddels is deze opgeheven. De noodzaak van ons verblijf hier zien we mede hierdoor bijna elke dag scherper. We bidden dan ook om Gods leiding in ons dagelijks leven, maar ook om het grote plaatje van wat we hier kunnen en moeten doen helder en scherp te krijgen.  Met ons team zijn we hierover in gesprek en begonnen we bij het hart van God, bij het verlangen van God – Johannes 3:13-21
We kijken dus vooruit met hoop en vertrouwen dat wij mogen zaaien, planten, water geven en dat het God is die de groei en oogst zal geven op het tijdstip dat Hij gekozen heeft. Deze hoop geeft de vreugde waar Habakuk over schrijft.
Prachtig!

Terwijl ik sta af te wassen kijk ik uit het keukenraam naar buiten. Bij de overbuurman lopen allemaal bouwvakkers heen en weer en ik zie een man staan met een wit gewaad aan en een klos met wit touw in zijn handen. Ik realiseer me dat het een ritueel is die wordt verricht bij het neerzetten van de eerste 2 pilaren van de bouw van een huis of schuur. Dit ritueel wordt verricht om de bouwvakkers te beschermen. Er bestaat ook een christelijke variant.

Ongemerkt bijna begin ik met bidden. “Heer’, wilt u deze mensen zegenen met Uw aanwezigheid. Bescherm de bouwvakkers. Laat ze Uw vrede ervaren, Heer’.” En zo blijf ik afwassend bidden en probeer ik alles in de op te nemen wat er zich voor mijn ogen afspeelt. Vijf minuten later voel ik langzaam weer die nare migraine-achtige hoofdpijn opkomen. Precies hetzelfde gebeurde een paar dagen geleden toen ik in het huis van de buurvrouw bad nadat haar man plotseling was overleden.. Langzaam besef ik me dat ik door het bidden me in een strijd heb gemengd, waar ik het besef niet van had dat het zo’n impact zou hebben. Ik krijg het idee dat de god van deze wereld mij wil laten stoppen met bidden… En ik herinner me Paulus woorden ‘maar wij geven de moed niet op’.
Terwijl ik buiten naar de ceremonie sta te kijken open ik mijn Bijbel-app. Tekst van de dag staat in 2 Korinthe 4, en ik begin met het lezen van het hoofdstuk. Vers 4 zegt: “De god van deze wereld, de duivel, heeft hen verblind, zodat zij het goede nieuws niet geloven. Zij zien het stralende licht van Christus niet, die het beeld van God is.” En zo vind ik weer nieuwe woorden… ‘Heere, open hun ogen. Schijn met Uw licht in de duisternis.’

Rust – Reinheid – Regelmaat

Een aloude wijsheid die met name kinderen houvast geeft in hun stormachtige ontwikkeling. En eentje die we in deze tijden van ‘het leven staat helemaal op z’n kop’ best heel goed kunnen gebruiken. Want voordat deze crisis uitbrak hadden we deze RRR min of meer wel. Alle normale dingen hadden hun beloop en natuurlijk

brengt het leven ook dan uitdagingen en moeite met zich mee. Maar het had z’n beloop.
Totdat… de structuur die je hebt ineens wegvalt. In ons leven is dit de laatste jaren een regelmatig terugkerend fenomeen. Elke keer wanneer je je als gezin verplaatst – van Nederland naar Engeland naar Nederland naar Singapore naar Thailand en hopelijk zeer binnenkort naar UdonThani – moeten we met z’n allen weer geheel opnieuw een ritme vinden. En deze RRR helpt ons daarbij. Vooral ook wanneer we het linken aan onze stille tijd met God, aan onze momenten aan de eettafel als gezin met God en wanneer we de dag doorgaan, inderdaad, met God.

Telkens moeten we weer terug naar de bron van levend water. En ja, dat levende water is gratis, verfrissend en soms ook best confronterend. Maar dat ligt dan aan onszelf. Wellicht omdat we dan in geestelijke zin de RRR een beetje vergeten zijn?

Wij hopen dat iedereen die op welke manier dan ook opnieuw een ritme heeft moeten vinden als individu, echtpaar of als gezin dit dan ook snel hervindt. Samen met… inderdaad, God.

Dan gaat het het best…