Blogs

Terwijl ik sta af te wassen..

Terwijl ik sta af te wassen kijk ik uit het keukenraam naar buiten. Bij de overbuurman lopen allemaal bouwvakkers heen en weer en ik zie een man staan met een wit gewaad aan en een klos met wit touw in zijn handen. Ik realiseer me dat het een ritueel is die wordt verricht bij het neerzetten van de eerste 2 pilaren van de bouw van een huis of schuur. Dit ritueel wordt verricht om de bouwvakkers te beschermen. Er bestaat ook een christelijke variant.

Vanuit het keukenraam later op de dag

Ongemerkt bijna begin ik met bidden. “Heer’, wilt u deze mensen zegenen met Uw aanwezigheid. Bescherm de bouwvakkers. Laat ze Uw vrede ervaren, Heer’.” En zo blijf ik afwassend bidden en probeer ik alles in de op te nemen wat er zich voor mijn ogen afspeelt. Vijf minuten later voel ik langzaam weer die nare migraine-achtige hoofdpijn opkomen. Precies hetzelfde gebeurde een paar dagen geleden toen ik in het huis van de buurvrouw bad nadat haar man plotseling was overleden.. Langzaam besef ik me dat ik door het bidden me in een strijd heb gemengd, waar ik het besef niet van had dat het zo’n impact zou hebben. Ik krijg het idee dat de god van deze wereld mij wil laten stoppen met bidden… En ik herinner me Paulus woorden ‘maar wij geven de moed niet op’.
Terwijl ik buiten naar de ceremonie sta te kijken open ik mijn Bijbel-app. Tekst van de dag staat in 2 Korinthe 4, en ik begin met het lezen van het hoofdstuk. Vers 4 zegt: “De god van deze wereld, de duivel, heeft hen verblind, zodat zij het goede nieuws niet geloven. Zij zien het stralende licht van Christus niet, die het beeld van God is.” En zo vind ik weer nieuwe woorden… ‘Heere, open hun ogen. Schijn met Uw licht in de duisternis.’