Hoop

Vrijdagmorgen, 9:03 uur.

‘Waar hoopte je op toen je nog gevangen zat?’
Dit vroeg ik aan een net uit de gevangenis vrijgekomen en pas gedoopte man. Twee jaar en acht maanden had hij doorgebracht in de gevangenis met 3500 andere mannen. Geen privacy, verplicht op je zij slapen vanwege ruimtegebrek en altijd op je hoede zijn was zijn dagelijkse routine.
‘Dat ik vrij zou zijn’ was zijn begrijpelijke antwoord.
We zaten met elkaar te praten omdat de hem teruggegeven vrijheid hem wat al te veel had opgeslokt. Het leek hem terug te sleuren in zijn oude leven van voor zijn veroordeling. Het was nodig om een eerlijk gesprek met elkaar te voeren…
‘Waar hoop je nu op?’ was mijn volgende vraag.

‘Ik weet het eigenlijk niet’ was zijn eerlijke antwoord.
Samen spraken we over hoop. Romeinen 8 kwam aan bod, met name vers 24 en 25:
Want in de hoop zijn wij zalig geworden. Hoop nu die gezien wordt, is geen hoop. Immers, wat iemand ziet, waarom zou hij dat nog hopen? Maar als wij hopen wat wij niet zien, dan verwachten wij het met volharding.

‘Maar ik heb het gevoel dat satan mij steeds verkeerde dingen laat hopen’ gaf hij aan. Dat is toch niet eerlijk?
Dat klopt natuurlijk helemaal. Ik verzekerde hem ervan dat ik die verkeerde dingen ook nog steeds tegenkwam in mijn leven. En zelfs de schrijver van deze brief in de Bijbel had vaak nog zo’n last van die oude mens.
Dat beurde hem wel op… hij was dus niet alleen in zijn strijd.

Samen hebben we onze verwarring en hoop aan God verteld en zo konden we verder.

afbeelding ter illustratie

 

Nieuwsbrief #12

In de afgelopen week kregen we op Facebook een herinnering te zien van een jaar geleden, de uitnodiging voor de uitzenddienst op 14 oktober 2018. Het kwam pas ook voorbij aan de ontbijttafel, we zijn al bijna een jaar weg uit Nederland. Een jaar uit het oog, maar we hopen nog in uw of jouw hart.. Daarom ook weer een nieuwsbrief om jullie betrokken te houden bij ons, maar ook bij de Thaise bevolking. Lees verder…

Bangkok…

De afgelopen dagen hebben we met z’n allen doorgebracht in Bangkok. Van horizon tot horizon stad, zo ver het oog reikt stad. Stad van files, stad van geurtjes, stad van bruggen, rivier en kanalen, paleis, tempels maar vooral stad van 9, 10 of 12 miljoen inwoners. Arm, rijk, jong, oud. Stad van scholen en universiteiten, stad van streetfood en westerse restaurants. Woorden schieten te kort om Bangkok in een paar zinnen te omschrijven.

Het is de eerste van 2 visietrips die we maken, een naar Bangkok en een begin 2020 D.V. naar Isaan.
Deze trips zijn bedoeld om inzicht te geven en kennis te vergaren met betrekking op de toekomst. OMF heeft Thailand onderverdeeld in regio’s en in elke regio zijn weer diverse teams met een even grote diversiteit aan vormen van kerkplanting, outreach en evangelisatie. Voor ons zijn bezoeken aan twee regio’s van toepassing: de eerste is Bangkok, omdat daar een grote populatie van Isaanse arbeidsmigranten woont. Deze groep is over het algemeen armer en werken in laag betaalde banen. Het is dan ook niet vreemd dat zij in woonwijken belanden die wij omschrijven als sloppen.

De eerste trip stond gepland voor dit weekend en we waren dus in de stad met een speciaal doel: Het bespreken en observeren van mogelijk toekomstige ‘werkplekken’.
Zodoende hebben we intensieve gesprekken gevoerd met de teamleider over de mogelijkheden binnen Bangkok. Ook hebben we meegedraaid met een team wat actief is in de sloppen en bezochten we op zondag een volwassen kerk die zeer missionair is ingesteld.

Nu deze dagen voorbij zijn buitelen onze gedachten soms over elkaar. We kunnen met geen mogelijkheid aan het papier toevertrouwen wat ‘indrukwekkend’ nu precies inhoudt. We hadden gewild dat jij erbij was. Dat je zelf kon zien hoe hoog de (geestelijke) nood van onze medemens hier is.
Een ding is zeker en dat is dat God al weet waar wij terecht gaan komen. Vertrouwend op Zijn leiding willen we ook nu achter Hem aan gaan. Bidt je mee om Zijn leiding en vrede op beslissingen die we moeten maken?

Ik vergeet jou nooit…

Gisteren hadden we weer een ‘special session’ op de taalschool. Dit keer was het thema ‘Moederdag’.

In Thailand wordt Moederdag elk jaar gevierd op 12 augustus, de verjaardag van de koningin. Dus niet zoals bijvoorbeeld in Nederland de 2e zondag van mei. Wij vieren het dus twee keer, één keer in Nederland en één keer in Thailand.

 

Ik mocht voor het eerst mijn Thais ten gehore brengen voor een groep. Maar ja.. het was niet zo heel eenvoudig. Een student voor mij ging vertellen over haar moeder en ja.. die lieve moeders worden hier gemist, dus er vloeiden wat tranen. Gelijk daarna was ik aan de beurt, maar aangezien ik zo meeleefde met mijn mede student begón ik al met tranen en eindigde ik met tranen.

Jesse had nog een mooie kaart gemaakt en ik kreeg een ‘dook mali’ ดอกมะล, een jasmijnbloem.

De jasmijnbloem werd gekozen als symbool voor Moederdag, het is wit en heeft een fijne zoetige geur. De jasmijnheester geeft het hele jaar bloemen en symboliseert naast heiligheid en vriendelijkheid ook de onvoorwaardelijke en pure liefde van een moeder voor haar kind.

De Bijbeltekst die tijdens de special session werd voorgelezen ging over het beeld van God als moeder.

Kan een vrouw haar zuigeling vergeten, zich niet ontfermen over het kind van haar schoot?
Zelfs al zouden die het vergeten, Ík zal u niet vergeten. Zie, Ik heb u in beide handpalmen gegraveerd..

Jesaja 49:15-16a HSV

Als ik denk aan mijn moeder, dan weet ik dat ik veel in haar gedachten ben. Hoe zou ze mij kunnen vergeten, haar eigen kind. Maar stel dát ze het al zou doen, God vergeet ons nooit. Daar gaat het over in deze tekst. Soms lijkt het misschien of de Heere ons vergeet, maar dat is onmogelijk. ‘Ik heb u in beide handpalmen gegraveerd.’ Onuitwisbaar, zichtbaar. Wat een prachtig beeld gebruikt de Heere God hier over Zichzelf om Zijn liefde voor Zijn volk duidelijk te maken. Als een moeder…

Nieuwsbrief #11

Het hete seizoen ligt inmiddels achter ons, het regenseizoen is aangebroken. De temperaturen liggen nog steeds boven de 30 graden en inmiddels hebben we een paar fikse tropische buien meegemaakt. Het koelt lekker af na zo’n buitje en daar genieten we van. Lees verder…

Ik kan (niet) lezen!

We kunnen Thais lezen! Dat is best iets om dankbaar voor te zijn… 6 maanden zijn we nu bezig met het leren van taal en het observeren van cultuur. Er gaat een hele nieuwe wereld voor ons open nu we het Thaise alfabet kunnen ontcijferen. Inmiddels zijn we ‘in het bezit van’ zo’n 2000 woorden en gaat het spreken en luisteren telkens iets beter.

Toch…

Leren schrijven, voorlezen en toonregels onthouden… we kunnen 3 dingen tegelijk…

Taal leren is best vermoeiend. Het ging best, dat zeker. Vakantie? Mwoah… niet echt nodig dachten we. Maar langzamerhand werd ongemerkt het hoofd moe. Afgelopen week konden we genieten van een weekje vrij na 6 maanden taalstudie. Even de batterij opladen. Tijd voor een goed boek leek ons. Wat bleek… we hebben leren lezen in het Thais, maar het lukte niet om op een goed Nederlands boek te concentreren. Het brein was er niet klaar voor.
We waren dus toch wel aan een beetje rust toe, en de kinderen ook. We zijn dankbaar voor Juniper Tree in Thailand die een oase van rust is gebleken voor ons.

Groeten uit (amazing) Thailand!!!

 

 

Iedereen ingeschakeld

Op welke manier kenmerkt jouw leven zich om uit dankbaarheid aan je Verlosser te leven? Laatst werd ik getroffen door een stukje wat geschreven was door een emeritus predikant. Hij stipte aan dat we zo naar binnen gekeerd (kunnen?) zijn als Christenen. Zo voorbij kunnen leven aan de nood van een wereld zonder Christus, geen bewogenheid (meer?) kennen met onze medemens, een schepping naar Gods beeld die niet tot zijn doel komt. Ik was beschaamd na het lezen ervan.

Hoe zullen zij dan Hem aanroepen in Wie zij niet geloven? En hoe zullen zij in Hem geloven van Wie zij niet gehoord hebben? En hoe zullen zij horen zonder iemand die predikt? En hoe zullen zij prediken, als zij niet gezonden worden? Zoals geschreven staat: Hoe lieflijk zijn de voeten van hen die vrede verkondigen, van hen die het goede verkondigen!  Romeinen 10:14-15 HSV

U, jij en ik zijn  schakeltjes,  al zijn we klein of groot, jong of oud. U en ik hebben liefelijke voeten wanneer we vrede in Christus verkondigen.

Bid voor ons dat wij hier in Thailand zo’n schakeltje mogen zijn? Wij bidden voor u dat u op uw plek, waar ook ter wereld zo’n schakeltje mag zijn!

Songkran

Songkran, oftewel Thais nieuw jaar, wordt elk jaar uitgebreid gevierd van 13 – 15 april. De eerste keer dat wij dit mee maakten, dus voor ons een reden om ons er iets meer in te verdiepen. Er valt veel over te zeggen en te leren, maar dit is in grote lijnen wat wij ervan begrijpen met als kanttekening dat het niet in elke familie en streek er hetzelfde aan toe gaat.

Boeddha’s worden begoten met water

De Thai gaat vaak al vroeg op pad naar de tempel of naar monniken om rituelen uit te voeren op de eerste dag van Songkran. Er wordt water over de handen van monniken gegoten en over boeddha beelden. Monniken spreken daarna een zegen uit over hem of haar. De diepere betekenis hiervan is het verdienen van een beter karma en het weg wassen van de slechte daden van het afgelopen jaar en een wens uitspreken voor het nieuwe jaar zoals gezondheid, voorspoed, rijkdom of wat je maar wilt. We zijn niet naar de tempel gegaan, dus we hebben dit niet met eigen ogen gezien. Toch was het bij ons aan het begin van de straat dit zichtbaar doordat er een tafel was neergezet met boeddha’s erop om hetzelfde ritueel uit te voeren. Een groot deel van de jongere generatie lijkt dit alles minder serieus te nemen en gaat vooral voor de watergevechten op straat met een hoop lol en plezier.

Familie is erg belangrijk in Thailand en ook het tonen van respect aan ouderen. Tijdens het nieuwjaar komt de familie bij elkaar en wordt bij de ouderen water over de handen gegoten als teken van respect, maar soms ook om woordeloos vergeving te vragen voor alles wat niet goed ging het afgelopen jaar tussen elkaar. Daarop wordt dan door de ouder(e) een zegen uitgesproken. Dit gebeurd niet alleen bij de boeddhisten, maar ook onder christenen. Dit vinden we echt een heel mooi voorbeeld hoe de cultuur behouden blijft, en je toch christen kunt zijn. Wat is er mooier om zo respect te tonen naar ouderen en ouders.

Songkran bij de kerk
Onze kinderen die water over onze handen gieten

 

 

 

 

 

 

 

Op vrijdag, de dag voor Songkran, hadden we een culturele sessie bij de taalschool over Songkran en daarna mochten wij als ouders het zelf gaan ervaren. Ze hadden stoelen klaargezet in een rij waar wij op moesten gaan zitten, waarna onze eigen kinderen voor ons gingen zitten en water over onze handen goten en wij voor ze konden bidden. Een bijzonder en intiem moment, tussen alle drukte op dat ogenblik.
Op zondag, na de kerkdienst, werd datzelfde gedaan bij de ouderen uit de gemeente. Maar Thailand zou Thailand niet zijn als dat niet samen ging met speels plezier. Daar houden de Thai wel van.

Zaterdag hebben we met alle studenten Songkran gevierd door samen gezellig te eten en op straat tussen de Thai iedereen nat gooien met water die voorbij kwam lopend, op de scooter of achterin een van de vele pick-up auto’s.

Water als teken van zegen en reiniging. Al water gooiend gingen mijn gedachten naar de betekenis ervan. Het werd meer dan water gooien.. Bij elke keer dat ik water gooide dacht ik aan de betekenis en werd het mensen biddend zegenen, in de naam van de Heere Jezus. Stil, terwijl niemand het wist, maar Hij wel..

Loïs en Boaz hebben lol op straat tussen de Thai
Straatbeeld tijdens Songkran